Nog steeds geen besmette bewoners in De Regenboog. Hoe we dat toch doen?

Motivatie !

Alle medewerkers in De Regenboog hebben een flinke dosis motivatie om iets te doen, iets te betekenen voor andere mensen. Soms daag ik –als directeurmensen uit met mijn boutade: “Ik? Ik kan niemand motiveren. Mensen motiveren zichzelf!” Mensen motiveren zichzelf om iets te doen of niet te doen. Op elke werkplek heb je collega’s die “voor het geld” komen werken. Zij krijgen soms de stempel “niet-gemotiveerd”. In die groep mensen zitten dan soms wel Wereldkampioenen in één of andere sport of interessegebied. Daar zijn die mensen dan toch gemotiveerd? Zo is dat ook in De Regenboog. Medewerkers die hier werken hebben de behoefte, de goesting zich in te zetten voor hun medemens. Ze willen mensen helpen. Een directeur heeft daarbij vooral de rol die “drive” die mensen wel hebben, te helpen ontplooien. Mogelijk te maken. Uit te dagen, te triggeren of wat ook. En dan motiveert een medewerker zichzelf wel. Méér dan iemand anders bij die medewerker ooit kan bereiken.

Zo komen we tot grootse daden. Een woonzorgcentrum afsluiten van de buitenwereld, is één. Medewerkers “geven zich” in hun zorg voor de bewoners. Ook in deze barre tijden van “druppelinfectie”. Denk maar aan de zorgsituaties waar we mensen wassen, een gebruikte zakdoek van de grond oprapen, onderaan iemand zitten om de schoenen te binden, iemand “tapoteren” om de luchtwegen vrij te krijgen. Allemaal risico’s die liever niemand neemt en hier toch alle dagen worden genomen. Bovendien wonen hier nog bijzondere bewoners. Mensen met dementie, mensen met een niet-aangeboren hersenaandoening, -vergeetachtige mensen: hoe kunnen wij hen de lawine van maatregelen aanleren en doen onthouden om na te leven? Ze waren al vergeetachtig of sukkelden met het “korte termijn”-geheugen. Bewoners hebben soms een afhankelijkheid van alcohol en net nu organiseren we hier een ongeziene “drooglegging”. Zij hebben toch ook ontwenningsverschijnselen dan? Mensen die soms agressief uit de hoek komen, ook ten nadele van zorgverleners: hoe zonder je deze mensen af?

Allemaal vragen die we beantwoorden in woord en daad. Voortdurend keuzes maken ook. We proberen voor elke bewoner de “afscherming van het woonzorgcentrum” zo aangenaam mogelijk te maken. Getuige daarvan de vele initiatieven voor het welzijn van de bewoners. Altijd zo veel mogelijk op maat van de bewoner en altijd ook rechtvaardig zodat “alle” bewoners er ook deugd aan hebben. Wegloopgedrag proberen we te voorkomen door ons MobielCafé (elke donderdag). Dan moet iemand die alcohol-afhankelijk is alvast om die reden niet op de gang komen. Als een agressieve bewoner toch per sé zijn afzondering wil verlaten, proberen we die te “verleiden” door in te spelen op zijn beleving en daaraan tegemoet te komen. Maar soms lukt dat niet en dan kiezen we ervoor die bewoner toch te laten gaan. Om reden van de veiligheid van de medewerker die straks nog vele anderen moet verzorgen en ook omdat in de “wereld voor Corona” we niet alle bewoners kunnen beletten hun kamer of De Regenboog te verlaten.

Helden zijn het, alle medewerkers! Ze vinden hier de mogelijkheid om aan hun behoefte “voor anderen te zorgen” te voldoen. Dat is vaak de motivatie van verpleegkundigen en andere zorgverleners om wat later dan op het moment van afstuderen toch te komen werken in de ouderenzorg. Hier zijn ook technische handelingen te doen. Hier moeten we nog meer communiceren met “de patiënt”: hier zien we hem als evenwaardig. Hij leeft hier en is niet overdonderd door het ziekenhuis. Alle respect trouwens voor de ziekenhuizen en hun medewerkers, die nu ook Corona op zich zien afkomen en nagaan of onze zorgvoorzieningen een rol kunnen spelen. Hier komen medewerkers dichtst bij de vervulling van hun behoeften. Kom jij ook? Of raad je iemand aan hier te komen werken? We hebben jullie nodig. Nu en na Corona ook.

Van harte welkom en graag tot volgende keer,

Chris Rogier

linkedin