Vorig jaar zei ik: '2020 wordt ons jaar ik voel het aan mijn kleine teen.'
Dit was een illusie en dat werd wel duidelijk en wel meteen.

WAT WAS 2020 EEN JAAR!
Het werd voor ons wel bijzonder zwaar.

Eerst geheel zonder kennis kregen we bezoek van de stormen Ciara en Dennis.
Alles werd van plaats verzet, ook als we het goed hadden vast gezet.

Maar dit is niets vergeleken met wat we daarna zien. We kregen bezoek in ons huis van Covid-19.

Het steeg geheel boven ons hoofd en het liet ons achter, helemaal verdoofd.

Al snel kregen we zieke bewoners, ook personeel werd niet gespaard. Jammer genoeg kregen we geen handleiding hoe dit klusje moest worden geklaard.

Meteen in maart gingen alle deuren dicht. Geen bezoek, geen vrijwilligers. Dit was heel moeilijk met ons perspectief op een open huis gericht. Er kwamen steeds meer problemen aan het daglicht.

Er was schrik, er was angst, in de gangen werd er plots niet meer gedanst. Weg huiselijke sfeer, dit waren we helemaal niet gewoon. Plots zag moeder/vader niet meer zijn dochter of zoon.

Ondanks dit gemene virus deden we ons uiterste best en werd alles op alles op contact houden en goede gezondheid gezet.

Meerdere malen kwamen we met ons WZC en directeur op TV, daar bereikten we toch een aantal instanties mee.

Handschoenen en mondmaskers werden geleverd, ook schorten werden voorzien. We hadden ze in huis maar moesten zuinig zijn op het materiaal bovendien.

We hebben gestreden en gebeden. We hebben mensen verloren hoe hard we ons best ook deden.
We kregen op korte tijd veel te verwerken. We deden ons best om het virus in alle hoeken te beperken.

We kregen hulp van buiten af, interimmers, studenten en ook de huisartsen boden hun diensten aan. Klaar om samen met ons aan de frontlinie te staan.

De ploegdiensten werden herbekeken en iedereen droeg zijn steentje bij. Met de neuzen in de zelfde richting kwamen we er toch uit en dat maakte ons toch wat blij.

Een terugblik naar 2020 midden maart, daarbij gaan een tal van emoties aan gepaard.

We kregen applaus en witte doeken werden buiten gehangen, om de mensen die zo hard werkte te omarmen.
Iedereen in ons huis was op een manier met elkaar verbonden.

Toen kwam zorg voor licht, alle hoofden in dezelfde richting gericht. Het was zwaar voor iedereen, maar iedereen droeg zijn steentje bij en wel meteen. Hygiëne voor alles en ieder persoon werd prioriteit. Wondjes en kloven in onze handen tot onze grote spijt. Deurklinken en steunbaren werden extra ontsmet. Om het virus tegen te houden werd alles op alles gezet.

Maar laten we het aan de andere kant bekijken. Wat voor een goed team we zijn hebben we zeker laten blijken. In ons isolatiepakjes zetten we toch een aantal pasjes, TikTok was de nieuwe hype en we maakten zelfs filmpjes. Er werd op elkaar afgestemd en iedereen hielp mee en dat maakte ons allemaal tevree.

We weten wat we aan elkaar hebben en we weten dat we op elkaar kunnen rekenen. Dit is zeker dit jaar gebleken. De band tussen medewerkers is versterkt. Het geloof in goede zorg was nooit beperkt.

Toch was het niet altijd gemakkelijk, frustraties kwamen toch naar boven. Maar we deden ons best en bleven in het goede geloven. Groot verlof werd ineens anders ingedeeld, geen verre reizen en contacten werden beperkt. We waren door dat virus met onze rug tegen de muur gezet. Mondmaskers waren nog steeds verplicht, maar oh zo een nachtmerrie voor ons gezicht. We kregen uitslag en puistjes rondom onze mond en neus, brillen kregen een waas en flaporen waren de nieuwe mode, ja, ja heus. Coronakapsels begonnen te verdwijnen en al lieten velen hun haren nu zelfs groeien. verbondenheid met elkaar bleef steeds bloeien.

Daar was dan het moment. De deuren gingen weer voorzichtig open en stilaan begonnen de residenten op meer en meer bezoek te hopen. Eerst een bubbel van vijf maar dat was niet van lange duur. In november was het één knuffelcontact en nog één persoon en dat soms maar voor één uur.

Bezoek werd beperkt, zorgverleners waren extra alert. Het is zeker niet gemakkelijk, maar we bleven doorgaan. We bleven er voor iedereen staan met ons twee voeten op de grond met toch een sprankeltje hoop op de achtergrond.

2020 is een jaar om snel te vergeten, dat is wel gebleken.

Op naar een beter jaar dat we nog steeds mogen verbonden zijn met elkaar.

Ik wens jullie een gelukkige maar vooral een gezond nieuw jaar. Dat we nog lang en veel mogen genieten van elkaar.

Dikke zoen van jullie kapoen, Gwen.

(niet echt een zoen, eerder van op anderhalve meter zwaaien!)

linkedin